ฝนในยามค่ำคืนตกลงมาอย่างเงียบ ๆ คืนนั้น หยดฝน ไหลผ่านกระจกหน้าต่างของห้องพักเงียบ ๆชั้นแปด กลิ่นกาแฟที่หลงเหลือเพียงจาง ๆปะปนกับความเงียบเหงาที่อาศัยอยู่ในห้องนี้มานาน ราเนียยืนหันหลังให้หน้าต่าง สวมเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่—ที่เธอเลือกโดยไม่รู้ตัว ให้ไม่โดดเดี่ยว

เสียงเคาะประตูทำให้หัวใจเธอสั่นขึ้นมาทันที

ชายคนนั้น

ชื่อนั้นดึงอดีตกลับมา ความทรงจำที่ไม่เคยเลือนหาย ห้าปีแห่งการจากลา โดยไม่มีคำอธิบาย และในตอนนี้ เขายืนอยู่หน้าห้อง ดูสุขุมกว่าเดิม—แต่สายตาคู่นั้นยังคงไม่เปลี่ยนไป

"ผมอยากพูดกับคุณ" อาร์กากล่าวอย่างระวัง

ราเนียตอบรับเงียบ ๆ ก่อนจะเชื้อเชิญเขาเข้าไป

ทั้งสองนั่งตรงข้ามกัน ระยะห่างระหว่างพวกเขาอึดอัดยิ่งกว่าความนิ่ง ทุกการเคลื่อนไหว—ท่าทางสงบของเขา และริมฝีปากของราเนียที่เม้มแน่น—ล้วนซ่อนเร้นความรู้สึกที่ค้างคาในใจ

"มันยังอยู่ในความทรงจำ" อาร์กาเอ่ยทำลายความเงียบ
"คำพูดบางคำยังหายไป" ราเนียตอบ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย

สายตาของทั้งสองประสานกันโดยไม่หลบ เวลาไม่เดินต่อ ไม่มีการใกล้ชิดทางกาย แต่บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยแรงดึงดูด จากความรู้สึกที่ถูกกดไว้ อาร์กาเข้าใกล้อย่างระมัดระวัง—ใกล้พอให้ราเนียรับรู้ถึงความคุ้นเคย

"ถ้าผมจะเข้าใกล้คุณตอนนี้" เขาพูดเสียงต่ำ "ไม่ใช่สิ่งที่ผ่านมาแล้ว"

ราเนียหลับตาลงครู่หนึ่ง และเมื่อเธอมองเขาอีกครั้ง คำตอบของเธอไม่ต้องเอ่ย เธอเลือกจะเข้าใกล้เขา

ฝนด้านนอกดังไม่ขาดสาย ผ้าม่านไหวเบา porn ๆ และระหว่างความรู้สึกสองฝ่าย คืนนั้นกลายเป็นช่วงเวลาปลอดภัย—สถานที่ที่ความคิดถึงได้กลับมามีตัวตน โดยไม่จำเป็นต้องให้ใครเข้าใจ